အခန္း (၁)
အစ
နံနက္ (၁၁) နာရီ (၁၅) မိနစ္
ကၽြတ္စ္
ေနကလည္း အေစာႀကီးရွိေသးတယ္။ ပူလိုက္တာ
ျခစ္ျခစ္ေတာက္။ တိမ္ေတြက ေကာင္းကင္မွာရွိေနၿပီး ေနကို ဖံုးမထားႏိုင္ၾကဘူး။
ေလကလည္း
တိုက္မွာျဖင့္ အကုန္လြင့္သြားေအာင္ တိုက္တာမဟုတ္ဘူး၊ ပ်င္းတိပ်င္းတြဲနဲ႔။ အပင္ေတြကပါ
ယိုင္ထိုးထိုးနဲ႔ အရက္မူးေနတဲ့သူ လမ္းေလွ်ာက္ေနသလိုပဲ။
ဟာကြာ။
ေမ်ာက္မူးလဲေတြ . ေဆာ့လိုက္ၾကတာ။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ဆိုရင္ လမ္းေပၚမွာ
ျပည့္ေနတာပဲ။ မိဘေတြကလည္း မဆံုးမထားၾကဘူး။ ကိုယ့္ကေလးကိုယ္
မၾကည့္ႏိုင္ဘဲနဲ႔ ေမြးထားၾကေသးတယ္။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ အိမ္မွာ
စာက်က္ခိုင္းပါလား။
ကေလးေတြ
႐ႈပ္ပါတယ္ဆိုမွ ကေလးထက္ဆိုးတဲ့ ေခြးေတြကလည္း တေမွာင့္။ ညဆိုလည္း
အိပ္ေရးပ်က္ေအာင္အူ။ ေန႔ဆိုလည္း ဟိုေျပး
ဒီေျပး။ ေတြ႕ကရာလူေနာက္လိုက္ၿပီး အၿမီးတႏွံ႔ႏွံ႔။ ေျပးရာကေန
လမ္းေပၚတက္အိပ္လိုအိပ္။
“တီ တီ တီ”
မွတ္ပလား။
ဟြန္းကို ဆင့္ၿပီး ႏွိပ္ပစ္လိုက္သည္။ ေျပးၾကစမ္းကြာ။ လူက စိတ္တိုေနပါတယ္ဆိုမွ
လမ္းေပၚလူေတြ ႐ႈပ္လိုက္တာ။
တိုက္မိရင္
အေလ်ာ္ေတာင္းၾကဦးမယ္။ ကိုယ္တို႔လမ္းသြယ္ေလးက ကြန္ကရစ္ခင္းထားၿပီး Slow down
ေတြကလည္း ေပါပါဘိ။
သူ႔ေပၚျဖတ္တာနဲ႔
ဆိုင္ကယ္က ခုန္ေရာ။ အရွိန္ေလွ်ာ့ေမာင္းေနရတာ စိတ္မရွည္ခ်င္စရာ။ ဒီၾကားထဲ လမ္းက
က်ဥ္းပါတယ္ဆိုမွ ေစ်းေရာင္းတဲ့သူေတြကလည္း လမ္းေပၚေရာက္ေနၿပီ။ ဝင္တိုက္ပစ္လိုက္လို႔
ဗန္းထဲက ကုန္စိမ္းေတြေရာ ေစ်းသည္ပါ အေရးေပၚေရာက္သြားမယ္။ စိတ္တိုတိုနဲ႔ ေဟာက္မလို႔
ေစ်းသည္ကို အၾကည့္
"အစ္မ ေရွာက္သီးေကာင္းတယ္ေလ။ လတ္လည္း
လတ္တယ္၊ သုပ္စားမယ္ဆို အေနေတာ္ပဲ။ ယူပါဦးလား"
ေတာက္
စိတ္ကို
လာဆြျပန္ၿပီကြာ။ အဲဒီေရွာက္သီးေပါ့။ ကိုယ့္စိတ္ကို ခုေလာက္ထိ မၾကည္လင္ေအာင္
လုပ္တာ။
►►►►♦♦◄◄◄◄
အခန္း (၂)
အပ်ိဳး
နံနက္ (၁၀) နာရီ (၄၅) မိနစ္
ပဲေတာင့္ရွည္ကို
ခပ္ေစာင္းေစာင္းလွီးၿပီး ေၾကာ္ထားတာ သိပ္ၾကာေသးပံုမရ။ အစိမ္းေရာင္ေတာင္မပ်က္ေသး။ င႐ုတ္သီးဆီေဝ့ေဝ့ၾကားမွာ
ရွမ္းနံနံရြက္စိမ္းစိမ္းေလးေတြ ေနရာအျပည့္ယူထားပံုက ငါးခ်ဥ္ရည္ ခ်က္ထားပံု။
အႏွစ္နည္းနည္းနဲ႔
ဆီက်န္ေရက်န္ ခ်က္ထားတဲ့ ၾကက္သားကေတာ့ ကိုယ့္အႀကိဳက္။
ျမင္ေနက် င႐ုတ္သီးအက်က္မႈန္႔၊ ပုစြန္ေျခာက္မႈန္႔နဲ႔
ငါးပိရည္အစား ပုစြန္ေလွာ္နဲ႔ င႐ုတ္သီးစိမ္း၊ ၾကက္သြန္ျဖဴတို႔
ေရာေထာင္းၿပီးေဖ်ာ္ထားတဲ့ ငါးပိရည္ခြက္ကို ေတြ႕ေတာ့ ဗိုက္က ပိုဆာလာသည္။ မုန္လာခ်ဥ္ဖတ္ေလးျမႇဳပ္ၿပီး
တို႔လိုက္လို႔ကေတာ့
ႏွစ္ပန္းကန္အနည္းဆံုးဝင္မွာ
အေသအခ်ာ။
တူမေတာ္
ခူးေပးတဲ့ ထမင္းပန္းကန္နဲ႔ အပီဆြဲဖို႔ စိတ္ကူးေနတုန္း လတ္ဆတ္တဲ႔ အနံ႔တစ္မ်ိဳးက
ႏွာေခါင္းဝမွာ လာကလူလို႔ ၾကည့္မိေတာ့
အိုး
အေမ ေရွာက္သီးႏႊင္ေနတာပါလားကြယ္။
ကိုယ္တို႔
ေမာင္ႏွမအားလံုးက ေရွာက္သီးသုပ္ႀကိဳက္ၾကတာမို႔ အေမက မၾကာခဏ သုပ္ေကၽြးေနၾက။
ပုစြန္ထုပ္ကိုေလွာ္
င႐ုပ္သီးစိမ္းနဲ႔ ေရာေထာင္းၿပီး သုပ္ေပးတတ္တဲ့ အေမ့လက္ရာ ေရွာက္သီးသုပ္က ကိုယ့္အတြက္ေတာ့
ဘယ္ေဟာ္တယ္က အစားအေသာက္မ်ိဳးနဲ႔မွ ယွဥ္မရတာ။ မွ်င္ငါးပိေလးကို မီးကင္ၿပီး
ပါးပါးလွီးထားတဲ့ ၾကက္သြန္နဲ႔ ေရာနယ္လိုက္လို႔ကေတာ့ အခ်ိဳမႈန္႔ဆိုတာလည္း လြတ္ရဲ႕။
ဆီခ်က္မပါလည္း ရရဲ႕။
ေတြးရင္း
ပါးေစာင္မွာ စြတ္စိုလာတဲ့ သြားရည္ကို အသာမ်ိဳခ်ရင္း အေမ့နားကို ေရာက္သြားေတာ့
"သမီးရဲ႕ညီမေလး ထမင္းခ်ိဳင့္ထဲ
ထည့္ေပးဖို႔ သုပ္ေနတာေလ။ ဆိုင္မွာ စားရတဲ့သူဆိုေတာ့ ငါးပိရည္မပါ ဘာမပါနဲ႔။ ငါးေခါင္းခ်ဥ္ရည္ကလည္း
သူ စားဖို႔အဆင္ေျပမွာမဟုတ္ဘူး ဆိုေတာ့ ေရွာက္သီးေလး တစ္စိတ္ရွိတာ သုပ္ထည့္ေပးလိုက္မလို႔"
သြားရည္က
နင္တတ္ပါသလား။ ကိုယ္လည္း ေသခ်ာေတာ့မသိ။ တစ္ခုခုေတာ့ ဆို႔တက္သြားသည္မွာ အမွန္။ လည္ေခ်ာင္းဝမွာလား
ရင္ထဲမွာလား ဆိုတာလည္း ကိုယ္ မခြဲျခားခ်င္ေတာ့။ ထမင္းစားပြဲနားကို
ဘယ္လိုျပန္ေရာက္လာသလဲဆိုတာလည္း မသိ။
ထမင္းပန္းကန္ထဲကို
ဘာဟင္းေတြခပ္ထည့္ၿပီး ဘယ္လိုစားမိမွန္းလည္းမသိ။ အရသာလည္းမသိ။ မသိ မသိ မသိ။
ဘာကိုမွ
မသိေတာ့။
အေမက
သူ႔သမီးငယ္ကိုပဲ ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ခံစားခ်က္ကသာ အာ႐ံုထဲမွာ တဝဲလည္လည္ လွည့္လို႔။
►►►►♦♦◄◄◄◄
အခန္း (၃)
အလယ္ (သို႔) အလည္
မြန္းလြဲ ၁ နာရီခြဲ
"ဒါနဲ႔ပဲ
နင္က ညေနစာ ျပန္မစားဘူး ဟုတ္လား"
"ေအး
.. မစားဘူး ။ ဒီေန႔
ညေနစာလည္းမစားဘူး .. ။ ေနာက္ရက္လည္း
ေတြ႕ရာ ဝယ္စားမယ္ဟာ။
အိမ္ျပန္မစားဘူး။
အိမ္မွာ ငါက အေရးမွ မပါတာပဲ။ အေမက ငါ့ထက္ ငါ့ညီမပဲ ပိုခ်စ္တာ"
"နင့္ညီမေလးက အငယ္ဆံုးေလ။
ဘာလို႔ ေနရာတကာမွာ သူနဲ႔ ယွဥ္ေနရတာလဲ။ အငယ္ဆံုးတို႔ အႀကီးဆံုးတို႔ဆိုတာ
အလတ္ေတြထက္ေတာ့ အခြင့္အေရး ပိုသာတာပဲေပါ့"
"သြားစမ္းပါ။
အငယ္ဆံုး အငယ္ဆံုး နဲ႔။ ငါတို႔ကေရာ သားသမီးပဲေလ။ အလတ္ဆိုတာနဲ႔ပဲ
အခ်စ္ေလ်ာ့စရာလား ။
ခ်စ္ၾကဟာ
ခ်စ္ၾက ခ်စ္ၾက။ ေတာ္ၿပီ။ နင္လည္း အတူတူပဲ။ အငယ္ေတြဘက္ကပဲ ပါတယ္။ နင္နဲ႔လည္း
စကားမေျပာဘူး။ ဒါပဲဟာ"
ေျပာေျပာဆိုဆိုနဲ႔
ဖုန္းကို ခ်ပစ္လိုက္သည္။ တကယ္ပါပဲ။ သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း
ကိုယ့္ဘက္မွာမရွိ။ ကိုယ္ကပဲ ဆိုးလြန္းေနတာလား။
ေသခ်ာတာေတာ့
ကိုယ္ အခ်စ္ခံခ်င္မိတာပါ။ ႏို႔ညႇာ လို႔ နာမည္ရတဲ့ ကိုယ္က အငယ္ဆံုးျဖစ္တဲ့
ညီမေလးကို အျခားအရာေတြမွာ ညႇာတာခ်င္ေပမယ့္ အေမ့ရဲ႕ အခ်စ္ေတြကိုေတာ့ ပိုပိုသာသာ
မေပးခ်င္တာ ကိုယ္ သိပ္မ်ား လြန္ေနလို႔လား။ ေတြးရင္းနဲ႔ ဗိုက္ထဲက
ဆာလာျပန္သည္။ အနားမွာရွိတဲ့ ေရဗူးထဲက လက္က်န္ လက္ႏွစ္လံုးေလာက္ရွိသည့္ေရကို
ေမာ့ေသာက္ရင္းနဲ႔
မနက္က
မစားျဖစ္ခဲ့တဲ့ ပဲသီးေၾကာ္ စိမ္းစိမ္းေလးနဲ႔ ၾကက္သားဟင္းကို ျမင္ေယာင္လာသည္။
အို
မျမင္နဲ႔။ မျမင္နဲ႔။ စိတ္ေကာက္တယ္ဆိုမွေတာ့ ပီပီျပင္ျပင္ ေကာက္ပစ္စမ္းပါ။
သမီးရယ္ ♪
♫
ႀကိဳက္လိုက္ပါ သမီးရယ္ ♫ ♪
လမ္းထိပ္က ပရာဒိုပိုင္တဲ့
ဦးတုတ္ႀကီးက သူေဌး ေရး ေဟး ေဟး ♫
♪
သမီးရယ္ ♪
♫
ႀကိဳက္လိုက္ပါ သမီးရယ္ ♫ ♪
လမ္းထိပ္က ပရာဒိုပိုင္တဲ့
ဦးတုတ္ႀကီးက သူေဌး ေရး ေဟး ေဟး ♫
♪
ကိုယ့္ကိုယ္ကို
မာန္တင္းဆံုးမေနရင္း ကိုယ့္ဖုန္းမွာ အေမ့ဖုန္းအတြက္ သီးသန္႔ထည့္ထားတဲ့ Ring Tone
သံျမည္လာတာေၾကာင့္ စိတ္ကူးထဲကိုက္ေနတဲ့ ၾကက္ေတာင္ပံ ေပ်ာက္သြားသည္။
ဖုန္းကို
ခ်က္ျခင္းကိုင္ၿပီးမွ အေမ့ကို စိတ္ေကာက္ေနတာကို သတိျပန္ရၿပီး ဖုန္းကို
ျပန္ခ်ရင္ေကာင္းမလား အေတြးက ဝင္လာေပမယ့္ မခ်ျဖစ္။
"သမီး။ အလုပ္မ်ားေနလား။ အေမ
ၾကာဆံေၾကာ္ထားတယ္ သမီး။ ပူတုန္းေလး လာစားလိုက္ပါလား"
“ မစားေတာ့ပါဘူး”
လို႔ ခပ္တိုးတိုးေျဖသံကို အေမ ၾကားသလား မၾကားသလားေတာ့ မသိ။ အေမကေတာ့ ဆက္ေျပာေနရဲ႕။
"သမီးမနက္က
ထမင္းစားတာနည္းလို႔ ဒီေန႔ခင္း အေမ ေၾကာ္ေပးထားတာ။ ပဲသီးေလးေတြလည္း ပါတယ္ သမီးရဲ႕။
သမီး ႀကိဳက္တဲ့ပံုစံမ်ိဳးေလး ဘဲဥကို
အခ်ပ္လိုက္ေၾကာ္ၿပီး အေပၚကေန ကပ္ေၾကးနဲ႔ ကိုက္ေပးထားေသးတယ္။ ျပန္လာစားလိုက္ေနာ္
သမီး။ အခ်ိန္မရရင္ သမီးဆိုင္က ကေလးတစ္ေယာက္ေယာက္ကို လာယူခိုင္းလိုက္။ ပူတုန္းေလး
စားေစခ်င္လို႔"
"ဟုတ္
ဟုတ္ .. "
အေမ့ဘက္က
ဖုန္းခ်သြားေပမယ့္ ဖုန္းကို ကိုင္ထားဆဲ ကိုယ့္မ်က္ႏွာ ဘယ္လိုပံုျဖစ္ေနမလဲဆိုတာ
မွန္ေထာင္ၾကည့္ရင္ေကာင္းမလား ေတြးလိုက္မိေသးသည္။
►►►►♦♦◄◄◄◄
အခန္း (၄)
အဆံုး
မြန္းလြဲ (၃) နာရီ
ေကာင္းကင္က
ခါတိုင္းထက္ ပိုၾကည္လင္ေနသလိုလို။ တိမ္မွ်င္ေလးေတြလည္း အရင္ကထက္ ပိုၿပီး ျဖဴလြလို႔။ သစ္ပင္ေလးေတြကေရာ
ေရမ်ားျဖန္းထားသလိုု စိမ္းစိုလို႔ေနရဲ႕။ ေလအေဝ့မွာ ယိမ္းႏြဲ႕ေနပံုက ကမာၻေက်ာ္
ကေခ်သည္ေလးေတြ ကျပေနသလိုလို။ ရာသီဥတု ၾကည္လင္တယ္ဆိုတာ
ဒါမ်ိဳးထင္ပါရဲ႕။ မြန္းလြဲေနကလည္း အရွိန္ေတာက္ပစြာနဲ႔ အားျဖည့္ေပးေနေသးသည္ေလ။
အို
ကေလးေတြ ေဆာ့ေနလိုက္တာ စီစီကိုညံလို႔ကြယ္။ ခ်စ္စရာေကာင္းလိုက္တဲ့ ကေလးေတြ။ သူတို႔လည္း
ေက်ာင္းပိတ္ရက္ကေလးပဲ ကစားရရွာတာဆိုေတာ့ ကစားခ်င္ၾကမွာေပါ့ေလ။
ကိုယ့္ဆိုင္ကယ္
လမ္းထဲဝင္လာေတာ့ ေခြးေတြ အိပ္ေနရာကေန ထြက္ေျပးၾကေလရဲ႕။ အခုလိုက်ေတာ့လည္း သနားစရာေကာင္းလိုက္တာ။ ေခြးခ်င္းအတူတူေတာင္
သူတို႔ဘဝက ေမြးမယ့္ပိုင္ရွင္မရွိ။ အခ်ိန္မွန္ ေကၽြးမယ့္သူ သတ္သတ္မွတ္မွတ္မရွိ။ ရပ္ကြက္ထဲက
ႀကံဳတဲ့သူက ေကၽြးတာစား လမ္းေဘးမွာ ေတြ႕ရာစားေနရရွာတာ။ အျပန္က်ရင္ေတာ့ အိမ္ကေန
တစ္ခုခု ယူလာေကၽြးဦးမွပါ။
Slow
Down နားမေရာက္ခင္ ဂီယာကိုခ်ိန္းရင္း အရွိန္ေလွ်ာ့ဖို႔ သတိရသည္။
ဒါေလးေတြကလည္း
အႏၱရာယ္ကင္းဖို႔ တစ္တပ္တစ္အားကူညီေပးၾကတာ မဟုတ္လားေလ။
ေဟာ
ဟိုကုန္စိမ္းသည္ေလးက မသိမ္းေသးပါလား။ ချမာ တစ္ေနကုန္
ထိုင္ေရာင္းေနရရွာတယ္။ အားေပးဦးမွ။
ျဖည္းျဖည္းခ်င္း
ေမာင္းလာတဲ့ဆိုင္ကယ္ကို ညင္ညင္သာသာရပ္။ အခ်ိဳဆံုး ၿပံဳးရင္း
"ညီမေရ
.. အဲဒီေရွာက္သီးေတြ အကုန္ယူမယ္"
မနက္က
ေရာင္းခ်င္လြန္းလို႔ ေခၚတုန္းက မ်က္ေထာင့္နီနဲ႔ ၾကည့္ခံထားရတဲ့
ကုန္စိမ္းသည္ေကာင္မေလးချမာ ကိုယ့္ကို ျပဴးၾကည့္လို႔။
ကိုယ္တို႔
ေမာင္ႏွမေတြအားလံုးက ေရွာက္သီးသုပ္ သိပ္ႀကိဳက္ၾကတာ သူမွ မသိတာေနာ္။
►►►►♦end♦◄◄◄◄
(စာႂကြင္း
။ ။ အလယ္ ဟူသည္ ဇာတ္လမ္း၏ အလယ္ျဖစ္ၿပီး
အလည္ဟူသည္မွာ
နားလည္မႈရသြားသည့္အပိုင္းဟု ဆိုလိုခ်င္ပါသည္။)
သံစဥ္ျဖဴျဖဴ
၁ဝ.၁ဝ.၂ဝ၁၃
